Vandaag de dag die we speciaal nog door de reisorganisatie aan deze reis hadden laten toevoegen, zodat we extra mogelijkheden hadden om te gaan wandelen in het Cape Breton Highlands NP. De praktijk vandaag: we lopen (vanwege eerder al genoemde redenen) niet al te lange afstanden en het weer zit niet echt mee. Het was al voorspeld, maar in de ochtend werden we wakker met het geluid van regen op het dak. In de loop van de ochtend zou het droger worden, maar het gaf in ieder geval geen haast om op te staan. Op een minuut of vijf lopen hadden we eerder een soort van bakkertje/koffietentje gezien. Het bleek in ieder geval nu (vroeg in het seizoen) een beperkt assortiment, maar genoeg om met een lekkernij en theetje de dag verder te starten.
In een lichte regen vertrokken we halverwege de ochtend richting de ingang van het park. Bij het informatiecentrum tickets gekocht en gelijk maar even een wandelkaart gevraagd. Toen we navraag deden of er ook wandelpaden waren afgesloten, werden er gelijk een aantal op onze kaart omcirkeld. Of de afsluitingen nu waren vanwege het voorseizoen of het slechte weer was niet helemaal duidelijk, maar in ieder geval kon een van de door ons geplande wandelingen van ons lijstje. Goed dat we het nu wisten, plannen konden nu nog worden gewijzigd. Alle wandelingen starten langs of nabij de Cabot Trail, die zo ongeveer langs de westelijke, noordelijke en oostelijke grens van het park gaat. Aan de andere kant van het park kom je dan uit bij Ingonish, het dorp waar we morgen verblijven. Morgen rijden we dus de hele route, we hadden bedacht ons vandaag te beperken tot ongeveer de helft en dan langzaam terug te rijden.
Het verste punt van vandaag was een uitzichtpunt, waarvan op een site van iemand was aangegeven dat daar destijds elanden waren gezien. Hier hoopten wij ook op, al wisten we dat de kans klein zou zijn dat we ze zouden zien. In deze tijd van het jaar moet je echt bij zonsopgang of zonsondergang op zoek gaan om een redelijke kans te maken. Aangezien we een beetje moeten uitkijken met onze energie, gaat 5.30 uur op pad hem zeker niet worden. Misschien vanavond nog even, maar dat waren zorgen (in dit geval mogelijkheden) voor later. Bij het uitzichtpunt inderdaad geen elanden (of andere dieren) te zien, maar het uitzicht was ondanks de bewolking nog steeds erg mooi. Van een berg van enkele honderden meters hoog keken we over een beboste vallei.
Vanaf nu dus langzaam terug rijden, met een eerste stop voor een heel korte wandeling over een pad met de naam 'Lone Shieling'. Een prima wandelpad door een bos met eeuwenoude esdoorns en een even oude schotse stenen hut. Ook liep het pad voor een deel langs een waterloopje. In de zomer lijkt het ons echt een mooi klein wandelrondje, nadeel nu was dat er nog geen blaadje aan de bomen zat. Op zich nog steeds leuk, maar met al die grijze stammen was het een beetje grauw ogend. Hierbij hielp het weer ook niet mee, al was het inmiddels wel droog.
Op naar de volgende wandeling, waarbij moet worden opgemerkt dat de stukjes met de auto tussendoor geen straf zijn, wat is het berg- en heuvelachtige landschap mooi. Je komt echt ogen tekort. Helaas voor degene die rijdt dat al die op- en afdalingen en scherpe bochten veel cconcentratie eisen, de bijrijder komt er echt beter vanaf. De tweede wandeling was MacIntosh Brook, een tocht naar een waterval die met zo'n 1,7 kilometer net weer wat langer is. Door een dal loop je langs een beekje naar de waterval. Ook hier moest de lente nog zijn intrede doen, maar door de mossen was er nu al meer kleur te ontdekken. Door wat aangelegde bruggetjes wisselde je steeds van oever. Beetje opletten voor stenen en boomwortels, maar verder een leuke en ontspannen wandeling. Wel steeds alert zijn, want het is ook niet uitgesloten dat je een eland, zwarte beer of coyote tegen het lijf loopt. Er wordt ook niet voor niets bij het bezoekerscentrum een folder in de handen gedrukt met informatie over hoe om te gaan met een 'ontmoeting' met wild. De score tijdens deze wandeling: een eekhoorn (die dan weer niet wordt vermeld in de folder). Na deze wandeling was het tijd voor een zelf meegebrachte lunch. Bij de parkeerplaats waren picknickbanken, maar ook een gebouwtje waar je binnen kon zitten. Het was niet al te warm, dus we maakten graag gebruik van de tweede optie.
Met de wandelroute 'Benjie's Lake' schroefden we de kilometers weer iets op: deze wandeling had een lengte van 3 kilometer. Een wandelpad door wat meer dennenbos, al waren veel stukken wat meer open. Er leek ook hier en daar het nodige gekapt, het lijkt erop dat ze het bos op een andere manier willen ontwikkelen. Een stukje wildtuinieren dus. Eerst een kaarsrecht pad, dat op sommige plekken nog was omgeven door sneeuw. Op andere plekken was het een lekker modderpoel, wat dan wel weer een uitdaging werd voor die Hollanders op gympen. We hadden geen zin gehad om de hele reis hoge wandelschoenen mee te sjouwen, nu kregen we de afrekening. Hink-stap-springend kwamen we een eind en uiteindelijk liep het pad wat omhoog en werd het droger. De paden bochtiger en alles wat heuvelachtiger. Op het laatst nog een vlonder naar het meer. Een mooi meertje met begroeiing tot aan de oever. Op de vlonder nog even op een bankje gewacht op een teken van leven, maar helaas gewn dieren. Zelfs geen watervogels, die hadden we toch wel verwacht. Terug via dezelfde route, dus ook toen weer ons best doen droog over te komen. Met wat modderspatjes hier en daar terug bij de auto en op weg naar de volgende stop.
'Bog' was de illustere naam van het volgende wandelpad. Met 500 meter ultrakort en dan ook nog eens een volledig vlonderpad, dat is een makkie. Een rondje door een moerassig gebiedje waar in de zomer orchideeën staan. Nu wat te vroeg daarvoor, maar tot onze verbazing stonden er wel bekerplanten. Nooit gedacht dat deze vleeseters ook buiten warme oorden zouden groeien. Onze hoop was hier wel een beetje gevestigd op elanden (want ook aangegeven als kansrijk), maar ook hier geen geluk. Wel een mooi stukje totaal andere natuur, misschien morgen hier ook nog maar even een korte stop maken.
Als laatste wilden we nog stoppen bij 'Le Buttereau', maar deze bleek toch dicht. Dat was toch een cirkeltje te weinig op de plattegrond. Dan maar door naar Chéticamp, waar we nog even konden relaxen voor het avondeten. Voor het eten kwamen we terecht in een soort eethuis, sportbar, poolcafé en dorpshuis ineen. Een gezellige plek met allemaal ijshockeyshirts aan de muren en een vriendelijke ober, barman en uitsmijter ineen. En dan ook nog eens goed eten, we waren aangenaam verrast. Op de terugweg naar het motel in twijfel om voor zonsondergang nog even terug te rijden naar 'Bog' om te zien of er nu wel elanden zouden lopen. Het was inmiddels echter weer slecht weer, het zou in totaal een uur rijden zijn en we hadden het qua energie eigenlijk wel gehad. Morgen maar weer met hernieuwde energie op pad, misschien hebben we dan wel mazzel.
Reactie plaatsen
Reacties