Eigenlijk zou de titel van de blog van vandaag 'Prince Edward Island' moeten heten, maar werkelijk overal op dit eiland wordt de afkorting PEI gebruikt. Op bewegwijzering, in de benaming van gebouwen of bedrijven en zelfs op het gros van de souvenirs. Dan doe ik in deze blog maar gewoon mee: we zijn vandaag naar PEI gereisd. PEI is het hoofdeiland van de gelijknamige provincie, dat dan weer de kleinste provincie van Canada is. Vergis je niet, het is nog steeds iets groter dan de provincie Gelderland (wat dan weer de grootste provincie van ons land is). PEI staat bekend om de rode zandstranden, vuurtorens, pittoreske vissersdorpjes en glooiende landschappen.
Om toch zo veel mogelijk van het eiland te kunnen zien, vertrokken we op tijd vanuit Amherst. Morgen moeten we namelijk weer gelijk door, het moest dus allemaal vandaag gebeuren. Eerst maar eens op PEI terecht zien te komen, daarvoor zijn er twee opties: de veerboot en een kilometers lange brug. Afgelopen overnachtingsplaats Amherst was niet voor niets uitgekozen, want deze stad ligt het dichtst bij de brug. Nog steeds een half uur rijden, maar dat is voor Canadese begrippen om de hoek. Deze Confederation Bridge is meer dan 12 kilometer lang en daarmee de langste brug van Canada én de langste brug ter wereld over water dat in de winter is dichtgevroren. Van dat laatste was nu uiteraard geen sprake, maar ook met blauw water als omgeving blijft het een indrukwekkende brug. Wel wat vertraging door werkzaamheden op de brug, maar uiteindelijk reden we PEI op.
Om een beeld te krijgen van het eiland, reden we eerst een beetje op het gevoel en de gok rond. Al snel ontstond een beeld van een heuvelachtig agrarisch landschap met af en toe bossen en kleine dorpjes en veel water zoals meertjes, baaien en kreken. Het zorgde er ook voor dat je nooit in een rechte lijn van A naar B kan, over het eiland ligt een netwerk van kronkelende weggetjes en je moet altijd wel ergens om water heen. Geen probleem voor ons, we hadden de tijd. Wel hadden we vooraf een aantal plekken uitgekozen om heen te gaan, vooral bij en langs de noordkust van het eiland. Op een gegeven moment toch maar de navigatie aangezet, het eerste markeerpunt was gezet bij Cavendish Beach. Een strand bij het dorpje Cavendish, waarbij de kuststrook onderdeel uitmaakt van het Prince Edward Island National Park (is dit dan PEI NP, hier heb ik niet zo goed opgelet), dat zich over een afstand van vele kilometers uitstrekt parallel aan het water. Vanaf een parkeerplaats waren er twee korte wandelingetjes naar uitzichtpunten over het strand, we hebben ze allebei gelopen en genoten van de uitzichten. Één van de routes liep via een drijvende vlonderbrug over een meertje. Erg leuk, alleen jammer dat alle muggen uit de wijde omgeving deze brug in de zon gebruikten om lekker op te warmen. Ze vlogen massaal op toen we kwamen aanlopen, valt nog mee dat we niet totaal zijn lekgeprikt. Behalve dit ongemak een zeer goede start van ons rondje langs bezienswaardigheden.
De tweede stop was vlak bij het dorp Cavendish zelf, het vooral bij Japanners meest populaire plekje van het eiland. Bij dit dorp heeft namelijk Lucy Maud Montgomery gewoond, schrijfster van 'Anne of Green Gables'. Ze zei ooit dat ze ervan hield bij het raam te zitten en te schrijven tewijl ze naar buiten keek naar de velden van Cavendish. Dit was de inspiratie voor de omgeving van het fictieve Avonlea, zoals beschreven in het boek. Het huis en de omgeving is nu te bezoeken en dat hebben we dus gedaan. Waarom deze locatie zo gewild is om te bezoeken, terwijl het boek in 1908 is geschreven? Mede vanwege een verfilming, maar vooral Netflix (de serie Anne with an E). In veel landen is het boek zelf overigens ook nog steeds populair. Bij het huis was overigens ook nog een horecapunt (en bezoekerscentrum, souvenirshop en grote parkeerplaats, ze melken het goed uit), dus een mooi moment voor een korte lunch in het zonnetje, vlak voor het beroemde huis.
Nog een laatste markeerpunt op de kaart was gezet bij Greenwich. Ook onderdeel van het PEI NP, maar dan wel tientallen kilometers in oostelijke richting. En dan ook nog eens op een naar het westen georienteerde landtong, dus het was ook nog eens een flink blokkie om om er te komen. Een rit van een uur dus, maar met dit landschap was het ook een soort van toeristische rit. Bij Greenwich liep een wandelroute die bijna unaniem (op wandelsites) als mooiste wordt beschouwd: de Greenwich Dunes route. Heen en weer iets meer dan 4 kilometer, goed vlak en daarmee goed te doen. Een eerste stuk langs open velden (voormalige boerderij), een tweede stuk deels over vlonders door een mooi gemengd bos, vervolgens over een hele lange vlonder op het Bowley meer en het laatste kleine stukje over een duin. En ls beloning een mooi zandstrand. Echt een prachtige tocht. Het is moeilijk te omschrijven, dus bekijk vooral de foto's die bij deze blog zijn geplaatst.
Na deze wandeling waren de bezienswaardigheden afgevinkt, tijd om naar onze overnachtingsplaats Charlottetown te gaan. Hoofdstadje van het eiland en gelijk ook weer relatief dicht bij de brug gelegen. Na aankomst en inchecken in het hotel gelijk weer op pad om toch ook iets van dit stadje te zien. Mooie groene straatjes met houten huizen, een paar kerkjes en vooral ook een levendige, toeristische haven. Een mooie afsluiter van deze dag, morgen reizen we gelijk weer door.
Reactie plaatsen
Reacties