Na een dag aan de westkant van Cape Breton Highlands NP stond vandaag (vooral) de oostkant op het programma. Eindpunt van de dag Ingonish, waar ook het hotel voor de komende nacht was geregeld. Totale rit zo'n 110 kilometer dwars door het park, maar uiteraard onderweg nog wel de nodige stops gepland. Vlak voor de ingang van het park hadden we gisteren een bakkerij gespot, de ideale plek om ontbijt en lunch voor vandaag te regelen. Eerst de spullen pakken en de auto inladen en daarna dus op weg naar het bakkertje. Toen ontbijt en lunch waren gekocht, kwamen we erachter dat we wat waren vergeten: tanken. In het park nergens een tankstation, dus het is erg belangrijk met een volle tank op pad te gaan. Dat betekende wel terug rijden tot voorbij ons hotel, want daar was het tankstation. Daarna konden we dan echt op weg het park in.
Een eerste stop bij de zeer korte wandeling 'Bog', waar we gisteren ook hadden gelopen. Misschien vandaag wel mazzel met dieren en anders zou het er toch zeker mooier uitzien in het ochtendzonnetje dan in het grauwe weer van gisteren. Weer geen wild, maar inderdaad zag het er mooier uit en hoorden we ook de vogels en zelfs ook kikkers. Het lijkt hier nu ook langzaam lente te gaan worden. Een stuk verder was dat gevoel weer weg, want de lucht werd grauwer en eenmaal hoger in de heuvels/bergen begon het te regenen en reden we zelfs de wolken en/of mist in. Best eng om met bijna geen zicht over wegen met haarspeldbochten te rijden. Toen we aan de andere kant waren afgedaald werd het zicht wel wat beter, maar het bleef nog best mistig. Toen we eenmaal ergens bij het water een sanitaire stop maakten, bleek ook dat het ineens waterkoud was. Het leek er wel op dat het hier aan de oostkant van de kaap makkelijk 10 graden kouder was dan aan de westkant. Gelukkig viel het hier met de regen erg mee, dat scheelde in ieder geval iets. Bij onze sanitaire stop in Neils Harbour in de buurt zou ook een gelijknamig wandelpad moeten zijn, maar deze hebben we niet gevonden. Dan maar door naar de volgende optie.
Jigging Cove lag een paar minuten rijden verderop. Een rondje van ruim 2 kilometer langs een meertje, dat moest goed te dien zijn. Bij het informatiebord bij de start van de trail waren stokken (grote takken) neergezet. Geen idee waarom, maar ik had wel het gevoel dat ik er maar eentje moest meenemen. Als een soort Gandalf liep ik dus met de stok door het bos. Het eerste stuk op een goed aangelegd, breed pad, dat ging makkelijk. Vervolgens een afdaling naar het meer, waar heel mooi de mist in flarden boven het meer hing. Qua temperatuur en mist deed alles denken aan een rustige mistige novemberdag in Nederland, we zagen in gedachten de stoomboot van Sinterklaas al aankomen. Met deze mooie nevelen hadden we extra zin gekregen om het rondje rond het meer te lopen. Zo'n vijftig meter verderop kwamen we wel al de eerste uitdaging tegen in de vorm van een modderpoel op het pad. Kwam die stok toch goed van pas, we hebben hem meerdere keren gebruikt. Gelukkig was niet het hele pad modderig, zeker aan de andere kant van het meer lag het pad een stuk hoger en dus droger. Wel nog een paar keer klauteren over of onder een omgevallen boom en verder goed uitkijken voor de boomwortels en rotsen. Ondanks de uitdagingen was het wel echt een mooie wandeling, de uitzichten op het meer en het wandelen in het bos waren top. Geen wild gezien, maar we hoorden ineens wel gebrul in de verte. Geen idee wat het was, maar we waren nu ineens wel blij dat dit dier niet vlk voor ons stond. Aan het einde van de wandeling de stok weer netjes teruggezet, zodat een ander weer kan bedenken deze mee te nemen als hij of zij op pad gaat. Op de parkeerplaats kwamen we nog een parkwachter tegen die vroeg hoe de condities op het pad waren. Toen we vertelden over de modderpoelen en de omgevallen bomen, gaf hij aan dat er twee weken geleden nog een dik pak sneeuw lag. Dat verklaart een hoop, later in het seizoen zal het dus wel makkelijker lopen zijn.
Het volgende plan was om naar de parkeerplaats van een andere wandeling te rijden, waar ook toiletten en picknickbanken zouden zijn. De toiletten waren helaas nog gesloten en buiten langs het water was het goed koud. Dat werd dus een boterham in de auto. Daarna een wandeling 'Green Cove' van een uitdagende 200 meter. Eigenlijk gewoon vanaf de parkeerplaats een stuk over een vlonder en omhoog een trap op, om vervolgens op een rotsformatie te genieten van het uitzicht over de oceaan. Wel een waarschuwing voor mogelijk hoge golven, maar daar was met dit mistige, maar rustige weer geen sprake van. Het begon al iets op te klaren trouwens, dus het uitzicht was nog eigenlijk best goed. Goed dat we deze dus toch hadden meegepakt.
De wandeltocht 'Broad Cove Mountain' was voor ons op voorhand al een twijfelgevalletje. Flink wat hoogtemeters klinken nu eenmaal niet echt aanlokkelijk voor een zwangere vrouw. Maar de tocht werd wel aangeprezen voor het mooie uitzicht, dus nu het begon op te klaren wilden we er toch even gaan kijken (we reden er toch langs). Het begin van het pad haalde direct iedere twijfel weg. Niet alleen ging het pad echt heel steil omhoog, ook hing er een papier dat er langs de route een karkas lag en dat we er dus rekening mee moesten houden dat daar roofdieren op af zouden komen. Je hoeft het gevaar natuurlijk niet op te zoeken. Wel reden we in het bos nog een stukje door naar Warren Lake. Niet om daar een andere wandeling te doen, maar wel voor een plaspauze en om even het uitzicht over het meer te bewonderen. Ook hier nog van die nevelen boven het water, een sprookjesachtig tafereel (waarschijnlijk in het bos van de heks, dat dan weer wel). Toen we bij het water stonden, hoorden we in de verte coyotes huilen. We zien het wild dan wel niet, maar het is er heel duidelijk wel. Het huilorkest hield een hele poos aan, er was duidelijk iets om over te communiceren.
Inmiddels waren we zo ongeveer in Ingonish, waar we nog twee wandelingen hebben gedaan. Eerst 'Freshwater Lake', een bijna parkachtig wandelingetje startend bij het strand, over een breed aangelegd pad langs een meer en weer terug. Iets voor een zondag met het hele gezin en een picknickmand mee. Weinig natuurgevoel, maar nog best mooie uitzichten. De tweede tocht was op de landtong bij ons hotel. 'Middle Head' was de naam van de trail, hij begon net na het hotelterrein. Aangegeven als een best moeilijke wandeling, maar op de borden was duidelijk dat het moeilijke deel pas verderop zou zijn. Op het eerste deel kon je een korter rondje lopen, dat was prima voor ons. Uitzicht aan twee kanten, dat is het voordeel van een rondje op een landtong. Veel eekhoorns gezien, die het niet helemaal eens waren met onze aanwezigheid en dat ook luid lieten horen. Verder veel vogels, het was een mooi rondje.
Na een dag van toch best veel stukjes wandelen (het was wat dat betreft echt een mooie dag), konden we inchecken in het hotel. Een verademing ten opzichte van het hotel de afgelopen twee nachten, alles hier echt prima in orde. Het diner met uitzicht op het water, dat is toch een mooie manier om de dag af te sluiten.
Reactie plaatsen
Reacties