Ruim 3.500 kilometer in de auto achter de rug, vandaag nog ruim 150 kilometer om aan dit totaal toe te voegen voordat we de wagen weer moeten inleveren. Rit van vandaag: van Truro langs Halifax naar Peggy's Cove, terug naar Halifax om onze bagage af te droppen bij het hotel en dan naar de luchthaven om de auto in te leveren. Zonde om voor de laatste dagen in Halifax autohuur te betalen, terwijl je de auto dan toch niet gebruikt (behalve dan om nog naar het vliegveld te gaan). Tel daar dan ook nog eens parkeergeld bij voor bij het hotel en je bespaart zo best een hoop. Maar goed, eerst dus nog een flink blok om om naar Peggy's Cove te gaan.
Dit zegt onze reisorganisatie op haar site over Peggy's Cove: "Peggy’s Cove is een van de populairste vissersdorpjes in Canada. Waarom? De glooiende granieten kustrotsen met rood-witte vuurtoren maken het tot een serene droomplek. Het Peggy's Point Lighthouse behoort tot de meest gefotografeerde plekken van Atlantisch Canada, en dat zegt wat als je weet dat er op Nova Scotia ruim 160 historische vuurtorens staan." Dat klonk als een plek die we echt gezien moeten hebben, dus dat moet wel wat kilometers om waard zijn. Vanuit Truro moet je namelijk langs Halifax om bij Peggy's cove te komen. Eerst nog de snelwegen, maar verder over smalle kustweggetjes die door de kleinste vissersdorpjes gaan. De rit op zich was het eigenlijk al waard, het was een mooi tochtje langs baaien en havens. Hierbij hielp het natuurlijk ook dat het prachtig weer was en hier de bomen al wel lekker grotendeels in het blad stonden. Verder lekker rustig op de weg, dus we waren heerlijk aan het toeren.
Eenmaal bij Peggy's Cove aangekomen, kregen we spontaan het Volendam-gevoel: een echt vissersdorpje, maar vooral afgeladen met toeristen. En dan moet het hoogseizoen nog beginnen! We begonnen nog wat in het rustige deel met een rondje door het dorpje met de kleurrijke huisjes, maar bij de vuurtoren was het echt druk. Wel duidelijk waarom deze vuurtoren zo gewild is om op de foto te zetten. De toren is niet het meest indrukwekkend, maar hij staat bovenop een mooie rots en ook eromheen zijn er genoeg rotsen die een mooi uitzicht maken. Een fotogeniek plaatje dus. Na een tijdje hadden we het met die drukte wel weer gezien, tijd om richting Halifax te rijden.
Onderweg naar de hoofdstad van Nova Scotia maakten we nog een stop bij een restaurant onderweg, tijd voor een lunch. Dit restaurant, Shaw's Landing geheten, was bij toeval gekozen (want we reden er langs), maar er zat een verhaal aan vast. In 1998 stortte een Swissair-vliegtuig in de oceaan in de buurt van Peggy's Cove. Een Nederlandse vader, wiens dochter aan boord was, vloog naar dit gebied om te helpen bij de berging, maar was er daarna niet aan toe om uit het gebied weg te gaan. Hij woonde op de bovenverdieping van een vervallen gebouw. Uiteindelijk heeft hij van dat gebouw het restaurant gemaakt dat het nu is. Inmiddels is het wel overgenomen door twee andere Nederlanders. Toen we het personeel vertelden dat we uit Nederland kwamen, hebben ze dit indrukwekkende verhaal verteld.
Na de lunch het laatste stuk naar Halifax. Lekker druk op een zaterdagmiddag, maar met wat geduld kwamen we aan bij het hotel. Even inchecken en bagage naar de kamer en daarna snel weer door naar de luchthaven. Dat was toch ook weer een half uur rijden, de luchthaven ligt een eind buiten de stad. Daar de auto ingeleverd, nu nog naar de stad terug zien te komen. Geen trein of metro, maar alleen een busverbinding. Even op zoek naar het juiste loket, waar ons werd verteld dat de volgende bus over 55 minuten zou vertrekken. Bleek dus dat er slechts eenmaal per uur een bus gaat en die was net weg. Eigenlijk verbaast het ook niets, Canada is echt ingesteld op autovervoer. Grote parkeerplaatsen bij de luchthaven, maar dus bijna geen OV. Voor ons dus gewoon een kwestie van een bak thee halen en verder wachten. Gelukkig wel in het zonnetje, dat scheelt toch weer. Met de bus waren we in zo'n 50 minuten in het centrum van Halifax, waar we al wandelend naar het hotel een eerste echte kennismaking hadden met de stad. Hadden we gelijk een idee wat morgen te gaan doen. Wat opviel, waren vooral de steile hellingen. Halifax is een echte kuitenbijter. In de avond nog even naar een Italiaans restaurant, het bleek een prima keuze. Morgen meer van Halifax, de laatste volle dag in Canada.
Reactie plaatsen
Reacties