Als je een lang verhaal met veel hoofdstukken (in dit geval blogs) schrijft over een avontuur, dan moet je ook het laatste hoofdstuk schrijven. Dat geldt dus ook voor deze reis naar eerst New York in de Verenigde Staten en daarna Canada. En het laatste hoofdstuk van een reis kan altijd maar 1 ding beschrijven: de terugreis. Inmiddels zijn we alweer thuis in Nederland en hebben we alweer een nacht in eigen bed mogen slapen. Nog wel flink last van een jetlag, maar nu wel weer een beetje energie om het laatste hoofdstuk te gaan schrijven.

De terugreis besloeg twee (kalender-)dagen, met de lange vlucht in de nacht van maandag op dinsdag. Uitchecken uit het hotel op maandag was pas om 12.00 uur, dus dat gaf tijd om eerst nog even een beetje uit te slapen. Nog even douchen en de laatste schone kleding aan, een ontbijtje scoren bij een koffietentje om de hoek van het hotel en daarna de tassen inpakken. Dat kost de laatste dag altijd wat meer tijd, want alles moet echt in die ene tas en kan niet meer in losse tasjes (zoals we wel losse tasjes op de achterbank konden meenemen in de dagen dat we de huurauto tot onze beschikking hadden). Alles netjes opgevouwen en gesorteerd in de tas, zodat de gekochte souvenirs er ook nog bij pasten. Nog geeneens veel souvenirs voor onszelf, maar vooral voor de kleine die er over een paar maanden aan zit te komen. Uiteindelijk past het altijd wel weer, leve de vacuümzakken. Netjes op tijd uitgecheckt en met behulp van de meest vriendelijke conciërge ooit gezien in een hotel konden we de bagage nog even in beheer geven totdat we daadwerkelijk richting vliegveld zouden vertrekken. Er was namelijk nog tijd genoeg om even uitgebreid te gaan lunchen. Dan konden we later op de dag op het vliegveld volstaan met een simpeler hap. Lunch direct om de hoek van het hotel, want het begon al een beetje te regenen en dat zou alleen maar erger gaan worden. Een van het hotel geleende paraplu hielp ons om droog in het restaurant aan te komen. Het restaurant zag er aan de buitenkant nogal bedenkelijk uit, maar van binnen bleek het meer dan prima te zijn. Dat is in Canada wel vaker zo, voor zowel restaurants als winkels geldt dat aan de buitenkant niet al te veel aandacht wordt besteed.

Na de lunch en het bijbehorende uitbuiken gingen we op het gemak weer terug naar het hotel, waar we de wachttijd vulden met een kop thee. Nog even de bagage uit de opslag en we konden richting luchthaven. De dag ervoor hadden we toch maar een taxi besteld en gezien het weer waren we daar nu toch wel blij mee. Nu kwamen we in ieder geval droog aan op het vliegveld, wel zo prettig. De eerste vlucht was een binnenlandse naar Montréal, waarvoor we dus pas twee uur van tevoren aanwezig hoefden te zijn. Dat scheelde weer wachten. Het vliegtuig bleek voor meer dan driekwart leeg te zijn, het boarden was dus heel snel geregeld en we konden daardoor ruim op tijd vertrekken. Toen het vliegtuig nog aan de grond stond, schudde het heftig van de inmiddels tot storm aangetrokken wind. Het vertrek en het opstijgen was dus een best wilde, gelukkig was het na een vlucht van een uur en vijfenveertig minuten een stuk kalmer in Montréal. Dat gold niet voor ons verblijf op die luchthaven en het vliegtuig richting Schiphol, alles mudjevol. Dat hadden we ook wel kunnen weten, want een dag eerder was de Formule 1 race in die stad. Fans en ook personeel moesten nog terug naar alle uithoeken van de wereld. Ondanks dat het vliegtuig dus vol was, konden we nog steeds op tijd vertrekken. Na een vlucht van ongeveer 6 uur landden we weer in Nederland. Met het tijdsverschil van nog eens 6 uur kwamen we in de ochtend om een uur of 10 in Nederland aan. We merkten nu al dat we de komende dagen nog wel last zullen hebben van een jetlag. En ook gelijk van de hitte, het zou vandaag 30 graden worden en zo in de ochtend was het niet veel minder. Op Schiphol lieten ze ons wel lekker veel lopen, eerst van de verste gate naar de paspoortcontrole, daarna nog een kilometer door naar de verst denkbare bagageband. De doorbloeding in de benen was na zo'n lange zit weer helemaal op gang gekomen. Na het ophalen van de bagage nog een bustocht naar Alphen en daarna een laatste stukje met de trein naar Waddinxveen. We waren weer thuis van een mooie reis. Helaas niet gelijk tijd om uitgebreid op de bank te gaan hangen of een slaapje te gaan doen, we hadden nog een afspraak bij het verloskundigenbureau voor een echo. Nadat bleek dat alles helemaal fantastisch gaat met de kleine, konden we echt ontspannen na de reis. In de avond lekker vroeg naar bed, we waren er aan toe.

Met dit hoofdstuk komt het verslag van de reis tot een einde. Een mooie trip met eerst familietijd in New York en daarna een rondreis door Oost Canada. Grote steden afgewisseld met natuur, we hebben van alles meegemaakt en gezien. Alweer een reis om nooit meer te vergeten.

Nog een laatste verslag van Canadese bodem, morgen reizen we weer terug naar Nederland. Een volle dag in Halifax, met ruim 450.000 inwoners toch wel een grote stad te noemen. Het is een belangrijke haven- en universiteitsstad en vooral dat laatste brengt levendigheid met zich mee. Veel restaurants, bars en met name koffietentjes en opvallend veel ijswinkels. Ons hotel (de meest luxe tot nu toe) lag tegenover de Public Gardens, handig om daar dus als eerste naartoe te lopen. Een mooi aangelegd park met zo in het voorjaar alle bolbloemen die wij in Nederland ook kennen vol in bloei. Na een wandelingetje in het park via een andere uitgang naar de Citadel, die hoog boven de staat uittorent. Het was dus nog even een klim naar dit 19e eeuwse, stervormige fort, maar eenmaal boven hadden we mooi uitzicht over de stad en havens. In het fort een museum, maar gezien de toegangsprijs kozen we ervoor om het fort alleen van buiten te bekijken. Aan de andere kant van de Citadel langs de kloktoren weer omlaag en verder afdalen naar Waterfront. Langs de kades van de havens hebben ze een levendige wandelpad (deels boulevard) gemaakt met veel horeca en winkeltjes. Met alweer een dag mooi weer (en dan ook nog een zondag) was het ook gezellig druk. Over het wandelpad liepen we tot aan de cruiseterminal en de dagelijkse 'Farmer's Market', die in de praktijk weinig met boeren te maken had. Het waren meer eettentjes met hapjes van over de hele wereld en weinig verse producten van de boerderij.

Een stuk terug op het wandelpad een lunchroom gevonden voor een goede sandwich en smoothie. Daarna langzaamaan weer naar boven, naar het hotel. Even een paar uurtjes relaxen voordat we weer naar buiten gingen voor een hapje eten. Onze conclusie was dat deze stad niet de meest interessante was qua bezienswaardigheden, maar we hebben ons vandaag prima vermaakt.

Ruim 3.500 kilometer in de auto achter de rug, vandaag nog ruim 150 kilometer om aan dit totaal toe te voegen voordat we de wagen weer moeten inleveren. Rit van vandaag: van Truro langs Halifax naar Peggy's Cove, terug naar Halifax om onze bagage af te droppen bij het hotel en dan naar de luchthaven om de auto in te leveren. Zonde om voor de laatste dagen in Halifax autohuur te betalen, terwijl je de auto dan toch niet gebruikt (behalve dan om nog naar het vliegveld te gaan). Tel daar dan ook nog eens parkeergeld bij voor bij het hotel en je bespaart zo best een hoop. Maar goed, eerst dus nog een flink blok om om naar Peggy's Cove te gaan.

Dit zegt onze reisorganisatie op haar site over Peggy's Cove: "Peggy’s Cove is een van de populairste vissersdorpjes in Canada. Waarom? De glooiende granieten kustrotsen met rood-witte vuurtoren maken het tot een serene droomplek. Het Peggy's Point Lighthouse behoort tot de meest gefotografeerde plekken van Atlantisch Canada, en dat zegt wat als je weet dat er op Nova Scotia ruim 160 historische vuurtorens staan." Dat klonk als een plek die we echt gezien moeten hebben, dus dat moet wel wat kilometers om waard zijn. Vanuit Truro moet je namelijk langs Halifax om bij Peggy's cove te komen. Eerst nog de snelwegen, maar verder over smalle kustweggetjes die door de kleinste vissersdorpjes gaan. De rit op zich was het eigenlijk al waard, het was een mooi tochtje langs baaien en havens. Hierbij hielp het natuurlijk ook dat het prachtig weer was en hier de bomen al wel lekker grotendeels in het blad stonden. Verder lekker rustig op de weg, dus we waren heerlijk aan het toeren.

Eenmaal bij Peggy's Cove aangekomen, kregen we spontaan het Volendam-gevoel: een echt vissersdorpje, maar vooral afgeladen met toeristen. En dan moet het hoogseizoen nog beginnen! We begonnen nog wat in het rustige deel met een rondje door het dorpje met de kleurrijke huisjes, maar bij de vuurtoren was het echt druk. Wel duidelijk waarom deze vuurtoren zo gewild is om op de foto te zetten. De toren is niet het meest indrukwekkend, maar hij staat bovenop een mooie rots en ook eromheen zijn er genoeg rotsen die een mooi uitzicht maken. Een fotogeniek plaatje dus. Na een tijdje hadden we het met die drukte wel weer gezien, tijd om richting Halifax te rijden.

Onderweg naar de hoofdstad van Nova Scotia maakten we nog een stop bij een restaurant onderweg, tijd voor een lunch. Dit restaurant, Shaw's Landing geheten, was bij toeval gekozen (want we reden er langs), maar er zat een verhaal aan vast. In 1998 stortte een Swissair-vliegtuig in de oceaan in de buurt van Peggy's Cove. Een Nederlandse vader, wiens dochter aan boord was, vloog naar dit gebied om te helpen bij de berging, maar was er daarna niet aan toe om uit het gebied weg te gaan. Hij woonde op de bovenverdieping van een vervallen gebouw. Uiteindelijk heeft hij van dat gebouw het restaurant gemaakt dat het nu is. Inmiddels is het wel overgenomen door twee andere Nederlanders. Toen we het personeel vertelden dat we uit Nederland kwamen, hebben ze dit indrukwekkende verhaal verteld.

Een volle dag in Truro, wat is daar dan te beleven? In alle reisgidsen en op alle reissites worden twee belangrijkste dingen aangegeven: het Victoriapark en het opkomen van het tij. Wij hadden deze extra dag vooral geboekt vanwege het Victoria Park. Dit gigantische park begint heeft de ingang net buiten het centrum van de stad, maar loopt steeds wijder uit tot ver buiten Truro. Een soort pizzapunt-idee. Tussen de heuvels en groene bossen in het park loopt een kloof waar de Lepper Brook doorheen stroomt. Uit de Lepper Brook ontspringen twee mooie watervallen: de Waddel Falls en de Joseph Howe Falls. Er lopen diverse wandelroutes door het park, die allemaal leiden naar de watervallen. In de ochtend zijn we naar het park gelopen en hebben daar lekker rondgewandeld. Soms wel steile stukken omhoog en omlaag, dus we hielden het tempo wat rustiger. Voor een late lunch liepen we terug naar het centrum, daarna terug naar het hotel.

Voor de rest van de dag zaten we nog andere activiteiten te bedenken, maar eigenlijk was een middagje hotel ook wel prima. Nog even een kilometer gezwommen, maar verder lekker relaxen op de kamer. In de avond nog het centrum in voor een hapje eten. Eenmaal terug een mooie verrassing in een stuk groen achter het hotel: zes herten waren lekker het verse groen aan het opknabbelen. Hebben we uiteindelijk toch wild gezien!

De laatste lange (meer dan 4 uur rijden) reisdag deze trip, hierna alleen nog maar korte ritjes of zelfs dagen dat de auto een snipperdag heeft. De terugreis naar Nederland zit er inmiddels ook al weer aan te komen, als het goed is zijn we komende dinsdag weer thuis. Daar beginnen we ook wel een beetje naar toe te leven, het rondreizen kost op het moment gewoon veel energie. Maar voor nu genieten we nog met volle teugen van het mooie Canada. En als volgende plek komt daar de stad Truro bij. Truro ligt op de oever van de Salmon-rivier, die in verbinding staat met de Cobequid Bay. Tweemaal per dag rolt er vanuit de baai een krachtige getijdengolf (tidal bore) over de Salmon-rivier, wat een bijzonder spektakel oplevert. Ook opvallend zijn de houten standbeelden die verspreid door Truro staan. In tientallen bomen zijn figuren uitgesneden van mensen die een belangrijke rol speelden in de plaatselijke geschiedenis.

Voordat we Truro konden bezoeken eerst dus nog een lange rit voor de boeg. Vanuit Ingonish eerst nog door de heuvels/bergen met zijn haarspeldbochten om Cape Breton te verlaten. Onderweg nog twee korte stops voor het uitzicht. Eerst bij Cape Smokey, waar ook wandelingen mogelijk zijn. Een eerste paadje, waarvan we hoopten dat deze naar een mooi uitzichtpunt over het water zou lopen. Op zich klopte dat zeker wel, maar het was oksel hoog door de struiken heen. Het pad dus maar niet helemaal afgelopen, we hadden al een mooi uitzicht te pakken. Terug was het nog even zoeken naar de juiste weg omhoog naar de parkeerplaats, maar dat was toch wel redelijk snel gelukt. Er was nog een ander wandelpad een andere kant op. Deze was wel beter aangelegd, maar liep al snel steil naar beneden. Dat lijkt leuk, maar we zouden ook hetzelfde pad weer omhoog moeten. Daar zagen we toch maar vanaf, dan dus maar terug naar de auto en weer lekker op pad. Een aantal kilometer later kwamen we nog een mooi uitzichtpunt tegen langs de weg, ideaal voor nog een korte (foto)stop.

Zo op ongeveer een derde van de rit lag de stad Baddeck, volgens de reisorganisatie een aanrader om te bezoeken. Vooral vanwege een historische Alexander Graham Bell (uitvinder telefoon) plek. Hij heeft daar een zomerhuis gehad en wordt daar geëerd. We zijn er gestopt, maar er bleek niet meer dan een vaag museum te zijn, we sloegen het maar even over. Snel dus maar terug naar de snelweg en door naar Truro. Nog even een lunchstop onderweg en gelijk wat boodschappen gedaan. Eind van de middag waren we in ons hotel. Er bleek een zwembad te zijn, dus daar hebben we lekker wat baantjes getrokken. Morgen een volle dag te besteden in Truro, dus geen haast om alles te ontdekken. Diner dus weer in het hotel, helemaal prima. Heel Canada is in de ban van de ijshockey play-off en het begint ook op ons over te slaan. Tijdens het schrijven van deze blog nu dus ook een wedstrijd op TV aan het kijken. Go Canadiens!

Na een dag aan de westkant van Cape Breton Highlands NP stond vandaag (vooral) de oostkant op het programma. Eindpunt van de dag Ingonish, waar ook het hotel voor de komende nacht was geregeld. Totale rit zo'n 110 kilometer dwars door het park, maar uiteraard onderweg nog wel de nodige stops gepland. Vlak voor de ingang van het park hadden we gisteren een bakkerij gespot, de ideale plek om ontbijt en lunch voor vandaag te regelen. Eerst de spullen pakken en de auto inladen en daarna dus op weg naar het bakkertje. Toen ontbijt en lunch waren gekocht, kwamen we erachter dat we wat waren vergeten: tanken. In het park nergens een tankstation, dus het is erg belangrijk met een volle tank op pad te gaan. Dat betekende wel terug rijden tot voorbij ons hotel, want daar was het tankstation. Daarna konden we dan echt op weg het park in.

Een eerste stop bij de zeer korte wandeling 'Bog', waar we gisteren ook hadden gelopen. Misschien vandaag wel mazzel met dieren en anders zou het er toch zeker mooier uitzien in het ochtendzonnetje dan in het grauwe weer van gisteren. Weer geen wild, maar inderdaad zag het er mooier uit en hoorden we ook de vogels en zelfs ook kikkers. Het lijkt hier nu ook langzaam lente te gaan worden. Een stuk verder was dat gevoel weer weg, want de lucht werd grauwer en eenmaal hoger in de heuvels/bergen begon het te regenen en reden we zelfs de wolken en/of mist in. Best eng om met bijna geen zicht over wegen met haarspeldbochten te rijden. Toen we aan de andere kant waren afgedaald werd het zicht wel wat beter, maar het bleef nog best mistig. Toen we eenmaal ergens bij het water een sanitaire stop maakten, bleek ook dat het ineens waterkoud was. Het leek er wel op dat het hier aan de oostkant van de kaap makkelijk 10 graden kouder was dan aan de westkant. Gelukkig viel het hier met de regen erg mee, dat scheelde in ieder geval iets. Bij onze sanitaire stop in Neils Harbour in de buurt zou ook een gelijknamig wandelpad moeten zijn, maar deze hebben we niet gevonden. Dan maar door naar de volgende optie.

Jigging Cove lag een paar minuten rijden verderop. Een rondje van ruim 2 kilometer langs een meertje, dat moest goed te dien zijn. Bij het informatiebord bij de start van de trail waren stokken (grote takken) neergezet. Geen idee waarom, maar ik had wel het gevoel dat ik er maar eentje moest meenemen. Als een soort Gandalf liep ik dus met de stok door het bos. Het eerste stuk op een goed aangelegd, breed pad, dat ging makkelijk. Vervolgens een afdaling naar het meer, waar heel mooi de mist in flarden boven het meer hing. Qua temperatuur en mist deed alles denken aan een rustige mistige novemberdag in Nederland, we zagen in gedachten de stoomboot van Sinterklaas al aankomen. Met deze mooie nevelen hadden we extra zin gekregen om het rondje rond het meer te lopen. Zo'n vijftig meter verderop kwamen we wel al de eerste uitdaging tegen in de vorm van een modderpoel op het pad. Kwam die stok toch goed van pas, we hebben hem meerdere keren gebruikt. Gelukkig was niet het hele pad modderig, zeker aan de andere kant van het meer lag het pad een stuk hoger en dus droger. Wel nog een paar keer klauteren over of onder een omgevallen boom en verder goed uitkijken voor de boomwortels en rotsen. Ondanks de uitdagingen was het wel echt een mooie wandeling, de uitzichten op het meer en het wandelen in het bos waren top. Geen wild gezien, maar we hoorden ineens wel gebrul in de verte. Geen idee wat het was, maar we waren nu ineens wel blij dat dit dier niet vlk voor ons stond. Aan het einde van de wandeling de stok weer netjes teruggezet, zodat een ander weer kan bedenken deze mee te nemen als hij of zij op pad gaat. Op de parkeerplaats kwamen we nog een parkwachter tegen die vroeg hoe de condities op het pad waren. Toen we vertelden over de modderpoelen en de omgevallen bomen, gaf hij aan dat er twee weken geleden nog een dik pak sneeuw lag. Dat verklaart een hoop, later in het seizoen zal het dus wel makkelijker lopen zijn.

Het volgende plan was om naar de parkeerplaats van een andere wandeling te rijden, waar ook toiletten en picknickbanken zouden zijn. De toiletten waren helaas nog gesloten en buiten langs het water was het goed koud. Dat werd dus een boterham in de auto. Daarna een wandeling 'Green Cove' van een uitdagende 200 meter. Eigenlijk gewoon vanaf de parkeerplaats een stuk over een vlonder en omhoog een trap op, om vervolgens op een rotsformatie te genieten van het uitzicht over de oceaan. Wel een waarschuwing voor mogelijk hoge golven, maar daar was met dit mistige, maar rustige weer geen sprake van. Het begon al iets op te klaren trouwens, dus het uitzicht was nog eigenlijk best goed. Goed dat we deze dus toch hadden meegepakt.

Vandaag de dag die we speciaal nog door de reisorganisatie aan deze reis hadden laten toevoegen, zodat we extra mogelijkheden hadden om te gaan wandelen in het Cape Breton Highlands NP. De praktijk vandaag: we lopen (vanwege eerder al genoemde redenen) niet al te lange afstanden en het weer zit niet echt mee. Het was al voorspeld, maar in de ochtend werden we wakker met het geluid van regen op het dak. In de loop van de ochtend zou het droger worden, maar het gaf in ieder geval geen haast om op te staan. Op een minuut of vijf lopen hadden we eerder een soort van bakkertje/koffietentje gezien. Het bleek in ieder geval nu (vroeg in het seizoen) een beperkt assortiment, maar genoeg om met een lekkernij en theetje de dag verder te starten.

In een lichte regen vertrokken we halverwege de ochtend richting de ingang van het park. Bij het informatiecentrum tickets gekocht en gelijk maar even een wandelkaart gevraagd. Toen we navraag deden of er ook wandelpaden waren afgesloten, werden er gelijk een aantal op onze kaart omcirkeld. Of de afsluitingen nu waren vanwege het voorseizoen of het slechte weer was niet helemaal duidelijk, maar in ieder geval kon een van de door ons geplande wandelingen van ons lijstje. Goed dat we het nu wisten, plannen konden nu nog worden gewijzigd. Alle wandelingen starten langs of nabij de Cabot Trail, die zo ongeveer langs de westelijke, noordelijke en oostelijke grens van het park gaat. Aan de andere kant van het park kom je dan uit bij Ingonish, het dorp waar we morgen verblijven. Morgen rijden we dus de hele route, we hadden bedacht ons vandaag te beperken tot ongeveer de helft en dan langzaam terug te rijden.

Het verste punt van vandaag was een uitzichtpunt, waarvan op een site van iemand was aangegeven dat daar destijds elanden waren gezien. Hier hoopten wij ook op, al wisten we dat de kans klein zou zijn dat we ze zouden zien. In deze tijd van het jaar moet je echt bij zonsopgang of zonsondergang op zoek gaan om een redelijke kans te maken. Aangezien we een beetje moeten uitkijken met onze energie, gaat 5.30 uur op pad hem zeker niet worden. Misschien vanavond nog even, maar dat waren zorgen (in dit geval mogelijkheden) voor later. Bij het uitzichtpunt inderdaad geen elanden (of andere dieren) te zien, maar het uitzicht was ondanks de bewolking nog steeds erg mooi. Van een berg van enkele honderden meters hoog keken we over een beboste vallei.

Vanaf nu dus langzaam terug rijden, met een eerste stop voor een heel korte wandeling over een pad met de naam 'Lone Shieling'. Een prima wandelpad door een bos met eeuwenoude esdoorns en een even oude schotse stenen hut. Ook liep het pad voor een deel langs een waterloopje. In de zomer lijkt het ons echt een mooi klein wandelrondje, nadeel nu was dat er nog geen blaadje aan de bomen zat. Op zich nog steeds leuk, maar met al die grijze stammen was het een beetje grauw ogend. Hierbij hielp het weer ook niet mee, al was het inmiddels wel droog.

Op naar de volgende wandeling, waarbij moet worden opgemerkt dat de stukjes met de auto tussendoor geen straf zijn, wat is het berg- en heuvelachtige landschap mooi. Je komt echt ogen tekort. Helaas voor degene die rijdt dat al die op- en afdalingen en scherpe bochten veel cconcentratie eisen, de bijrijder komt er echt beter vanaf. De tweede wandeling was MacIntosh Brook, een tocht naar een waterval die met zo'n 1,7 kilometer net weer wat langer is. Door een dal loop je langs een beekje naar de waterval. Ook hier moest de lente nog zijn intrede doen, maar door de mossen was er nu al meer kleur te ontdekken. Door wat aangelegde bruggetjes wisselde je steeds van oever. Beetje opletten voor stenen en boomwortels, maar verder een leuke en ontspannen wandeling. Wel steeds alert zijn, want het is ook niet uitgesloten dat je een eland, zwarte beer of coyote tegen het lijf loopt. Er wordt ook niet voor niets bij het bezoekerscentrum een folder in de handen gedrukt met informatie over hoe om te gaan met een 'ontmoeting' met wild. De score tijdens deze wandeling: een eekhoorn (die dan weer niet wordt vermeld in de folder). Na deze wandeling was het tijd voor een zelf meegebrachte lunch. Bij de parkeerplaats waren picknickbanken, maar ook een gebouwtje waar je binnen kon zitten. Het was niet al te warm, dus we maakten graag gebruik van de tweede optie.

Vandaag eigenlijk de dag om het minst naar uit te kijken. Het was met 530 kilometer rijden namelijk een echte reisdag te noemen, de verste van de reis (over de weg dan wel te verstaan). Van PEI af, om de Straat van Nuthumberland heen en dan weer omhoog richting Cape Breton. Er is wel een pont tussen PEI en Caribou in Nova Scotia. Niet direct naar Cape Breton, maar het zou nog steeds de totale reistijd met ongeveer twee uur kunnen verkorten. Klonk als een goed plan, maar uitgerekend vandaag was de veerpont qua voertuigen op voorhand al helemaal vol. Dat werd dus de volledige rit van ruim zes uur. Het goede nieuws: prima weer, dus dat rijdt toch al weer een stuk makkelijker en prettiger. Op tijd aan het ontbijt (was nog inbegrepen ook) en daarna gelijk op pad. Gelukkig kennen ze op PEI geen ochtendspits, zelfs Charlottetown konden we zonder enige vertraging uitkomen. Op PEI zelf geen snelwegen, dus via de ‘N-wegen’ reden we terug naar de Confederationbrug om het eiland te verlaten. Enige vertraging door de brugwerkzaamheden, maar ook daar viel het nog mee met de vertraging. Zulk soort mazzeltjes heb je eigenlijk wel nodig op dit soort lange reisdagen.

Waar we de voorgaande dagen nog wel eens bewust kozen om snelwegen te vermijden, gingen we vandaag toch echt voor de snelste route. Minder mooi uitzicht, maar de rit schoot tenminste wel lekker op. Zo rond de helft van de geplande rit namen we ons voor om een stop te gaan maken voor een vroege lunch en een tankstop, maar dat bleek (zonder internetverbinding) nog best een zoektocht. Bij de eerste stop wel een koffietentje gevonden, maar geen tankstation. We konden nog wel even vooruit, maar toen de benzinemeter toch wel flink begon terug te lopen kwamen er maar geen afritten waarvan we verwachten een tankstation te vinden. Uiteindelijk erg blij dat de plaats Antigonish in aantocht was, zodat we eindelijk konden tanken. Dat gaf toch wel de nodige rust voor de rest van de rit, we zouden niet meer in de problemen komen met een lege tank ergens in compleet verlaten oorden. Qua (inmiddels late) lunch konden we in een grote supermarkt terecht, ideaal om ook gelijk voor de komende dagen wat eten in te slaan. Zeker in Cape Breton Highlands National Park (hierover later meer) hoefden we geen uitgebreid aanbod aan restaurants te verwachten, maar ook daar hadden we dus geen stress meer over.

Na Antigonish kwam Cape Breton al redelijk snel in beeld. Cape Bretoneiland of Kaap-Bretoneiland (Engels: Cape Breton Island; Frans: Île du Cap-Breton), is een eiland langs de Atlantische kust van Noord-Amerika. De naam komt waarschijnlijk van "Breton", dat geassocieerd is met Bretagne. Ook dit eiland heeft een brugverbinding met het vaste land. Het goede nieuws: deze brug was veel korter én er waren geen werkzaamheden. Op het moment dat je het eiland oprijdt, liggen de snelwegen al een eind achter je. Wel kun je vanaf dat moment weer gaan genieten van de mooie landschappen. Vooral de laatste honderd kilometer waren mooi, smallere wegen door glooiend boslandschap en langs de kust. Hier en daar ook een uitzichtpunt, dus we hadden ook nog een paar stops onderweg. Ideaal voor een mooie foto, maar ook om de benen even te strekken.

Eigenlijk zou de titel van de blog van vandaag 'Prince Edward Island' moeten heten, maar werkelijk overal op dit eiland wordt de afkorting PEI gebruikt. Op bewegwijzering, in de benaming van gebouwen of bedrijven en zelfs op het gros van de souvenirs. Dan doe ik in deze blog maar gewoon mee: we zijn vandaag naar PEI gereisd. PEI is het hoofdeiland van de gelijknamige provincie, dat dan weer de kleinste provincie van Canada is. Vergis je niet, het is nog steeds iets groter dan de provincie Gelderland (wat dan weer de grootste provincie van ons land is). PEI staat bekend om de rode zandstranden, vuurtorens, pittoreske vissersdorpjes en glooiende landschappen.

Om toch zo veel mogelijk van het eiland te kunnen zien, vertrokken we op tijd vanuit Amherst. Morgen moeten we namelijk weer gelijk door, het moest dus allemaal vandaag gebeuren. Eerst maar eens op PEI terecht zien te komen, daarvoor zijn er twee opties: de veerboot en een kilometers lange brug. Afgelopen overnachtingsplaats Amherst was niet voor niets uitgekozen, want deze stad ligt het dichtst bij de brug. Nog steeds een half uur rijden, maar dat is voor Canadese begrippen om de hoek. Deze Confederation Bridge is meer dan 12 kilometer lang en daarmee de langste brug van Canada én de langste brug ter wereld over water dat in de winter is dichtgevroren. Van dat laatste was nu uiteraard geen sprake, maar ook met blauw water als omgeving blijft het een indrukwekkende brug. Wel wat vertraging door werkzaamheden op de brug, maar uiteindelijk reden we PEI op.

Om een beeld te krijgen van het eiland, reden we eerst een beetje op het gevoel en de gok rond. Al snel ontstond een beeld van een heuvelachtig agrarisch landschap met af en toe bossen en kleine dorpjes en veel water zoals meertjes, baaien en kreken. Het zorgde er ook voor dat je nooit in een rechte lijn van A naar B kan, over het eiland ligt een netwerk van kronkelende weggetjes en je moet altijd wel ergens om water heen. Geen probleem voor ons, we hadden de tijd. Wel hadden we vooraf een aantal plekken uitgekozen om heen te gaan, vooral bij en langs de noordkust van het eiland. Op een gegeven moment toch maar de navigatie aangezet, het eerste markeerpunt was gezet bij Cavendish Beach. Een strand bij het dorpje Cavendish, waarbij de kuststrook onderdeel uitmaakt van het Prince Edward Island National Park (is dit dan PEI NP, hier heb ik niet zo goed opgelet), dat zich over een afstand van vele kilometers uitstrekt parallel aan het water. Vanaf een parkeerplaats waren er twee korte wandelingetjes naar uitzichtpunten over het strand, we hebben ze allebei gelopen en genoten van de uitzichten. Één van de routes liep via een drijvende vlonderbrug over een meertje. Erg leuk, alleen jammer dat alle muggen uit de wijde omgeving deze brug in de zon gebruikten om lekker op te warmen. Ze vlogen massaal op toen we kwamen aanlopen, valt nog mee dat we niet totaal zijn lek geprikt. Behalve dit ongemak een zeer goede start van ons rondje langs bezienswaardigheden.

In de zomermaanden is er iedere zaterdag een zogenaamde 'farmers market' in het centrum van Fredericton. Stom toevallig waren wij er in de nacht van vrijdag op zaterdag. Omdat we vandaag een niet al te lange rit voor de boeg hadden, konden we in de ochtend nog wel even daar gaan kijken. Konden we misschien gelijk even een ontbijtje regelen. Het was ook maar op twee blokken afstand van ons hotel, dus het was maar een kort wandelingetje. Eenmaal op de markt aangekomen, bleek het een grote happening voor de mensen uit de wijde omgeving. Gezellige drukte dus, met kramen in twee hallen en ook buiten op de parkeerplaats. Daar vooral veel eettentjes, waarbij de frituur en bakplaat duidelijk al op temperatuur waren. Ik moest er nog even niet aan denken om half 9. Bij een farmers market moesten wij vooral aan eten direct vanaf de boerderij denken, maar deze kramen waren toch wel in de minderheid. Vooral veel kramen met spullen van lokale ambachtslieden en kunstenaars, er was van alles te koop. De markt was niet heel groot, dus binnen een uur hadden we alles wel gezien (en hadden we een ontbijtje op).

Vervolgens werd het tijd om weer verder op pad te gaan. Omdat we dus wat minder ver hoefden te rijden, gooiden we het over een alternatieve boeg. Op de navigatie 'snelwegen vermijden' aan en via een alternatieve route naar de bestemming. Dat levert een leuke rit op door bossen, kleine dorpjes en ook over weggetjes waarvan je je afvraagt hoe de navigatie ze bedacht krijgt. Het werd een mooie rit, waarbij we ook nog een stop maakten aan de rand van een natuurgebied, lekker lunchen aan het water. Ietwat fris, maar wel een mooi uitzicht.

Geplande tussenstop en bezienswaardigheidvoor vandaag was Hopewell Rocks. Deze rotsen (ook wel Flowerpot Rocks genoemd) zijn unieke, torenhoge zandsteenformaties in het Canadese New Brunswick. Ze liggen aan de Fundybaai (Bay of Fundy), die bekendstaat om 's werelds hoogste getijdenverschil. Hierdoor verandert het landschap er twee keer per dag drastisch. Bij laag water trekt de oceaan zich volledig terug. Je kunt dan over de zeebodem wandelen en de bizarre rotsformaties van dichtbij bewonderen. Bij hoog water stijgt het water soms wel 12 tot 16 meter. De rotsen veranderen dan in kleine eilandjes en je kunt er met een kajak tussendoor peddelen. Voor ons helaas geen optie om beide getijden mee te maken, dus we hadden het zo gepland dat we aan zouden komen bij afnemend tij. Vanaf de parkeerplaats was het nog zo'n kwartier wandelen naar de trappen die naar het strand beneden leiden. Onderweg een aantal uitzichtpunten, dus bij elkaar was het een half uurtje voordat we naar beneden gingen. Het strand begon al droog te vallen, dus we konden er gelijk op. Over een afstand van ongeveer een kilometer kon je lopen tussen de enorm hoge rotsen, sommige zijn zelfs begroeid met bomen. Erg fotogeniek allemaal, we konden ons goed uitleven. Hoe verder van de trap, hoe rustiger het werd. Het werd een bijzonder wandelingetje, zeker al je er over nadenkt dat het water daar een paar uur later weer 10 meter hoger staat.

Na het bezoek aan het strand moesten we weer terug omhoog, eerst via de trap en daarna nog heuvelop. Eenmaal terug bij de parkeerplaats maar eens opzoeken hoe ver ons hotelnog was. Hier hadden we eerder nog geen seconde over nagedacht, het bleek nog een uur rijden. Nu wel ook via de snelweg, we hadden geen zin in nog een extra uur erbij. Het hotel was te vinden in de plaats Amherst, net over de grens met Nova Scotia. Het reisboek had over deze plaats alleen te vermelden dat je vanaf hier makkelijk kon doorreizen verder Nova Scotia in. Dat klonk dus niet bijzonder, vandaar dat we een motel aan de rand van het stadje niet erg vonden. Het bleek in ieder geval prima kamers te hebben en in de directe omgeving konden we tussen de KFC, McDonalds en Wendy's ook nog een chinees restaurant vinden. Ook niet hoogstaand, maar we hadden in ieder geval groente en rijst op het menu. In de avond was er uiteraard weinig te beleven, dus we hebben maar de ijshockey play-offs gekeken. Dit deel van het land is helemaal in de ban van de Montreal Canadiens, Canada's hoop in bange dagen. Het werd een beetje laat, dus we zien morgen wel hoe derde periode is gelopen.

Gelijk maar met de deur in huis: mooie rit, mooie dag. En dan ook direct maar een excuus van mijn kant voor al dat gemopper over de Canadese wegen: de Trans-Canada highway is helemaal prima. En dan wordt het rijden van grote afstanden een stuk aangenamer. Vandaag ook weer ongeveer 400 kilometer, van Rivière-du-Loup naar Fredericton. En daarmee van het Franstalige district Québec naar het tweetalige district New Brunswick (snap ik de mensen ook weer en andersom) en gelijk ook maar weer naar een andere tijdszone (een uur later, dus nog maar vijf uur vroeger dan in Nederland). Met een lange rijdag voor de boeg was het ook een kwestie van op tijd opstaan. De dag ervoor hadden we al iets simpels voor het ontbijt geregeld, dat we deels in de hotelkamer en deels in de auto naar binnen hebben gewerkt. Nog even tanken en snel de weg op.

Ondanks dat het de ochtendspits heette, was het erg rustig op de snelweg. En dat bleef de hele dag het geval, we konden overal prima doorrijden. In de ochtend was het nog even mistig, maar al snel werd het helder. Deels bewolkt en soms brak de zon er ook even doorheen. Perfect weer eigenlijk. Ongeveer halverwege de rit maakten we een vooraf geplande stop in Grand Falls. Zoals de naam van het plaatsje al verraadt, is er een grote waterval te vinden. Met 23 meter hoog flink aan de maat, maar vooral de hoeveelheid water die naar beneden stort maakt indruk. Enige nadeel: net voor de waterval staat een stuwdam die het uitzicht toch wel beïnvloedt. Volledig natuurlijke watervallen zijn toch indrukwekkender. Maar er was meer te zien rond de waterval, namelijk tijdens een wandeling langs de kloof stroomafwaarts ervan. Met hier en daar een uitzichtpunt keek je op mooie plekken diep in de kloof. Helaas waren de trappen naar beneden voor een uitzicht in de kloof nog gesloten, voor veel dingen kun je in Canada helaas pas vanaf eind mei/begin juni terecht. Uiteindelijk wel echt een leuke wandeling van zo'n drie kilometer. Verkijk je alleen niet op de afstand, want het is wel een kwestie van flink klimmen en dalen op sommige plekken.

Na de wandeling nog even op een picknickbankje genieten van wat gezonde snacks en we konden de tweede helft van de autorit beginnen. De heuvelachtige uitzichten werden steeds mooier, vooral het frisse groen van de net uitkomende knoppen in de bomen gaf een mooie kleur aan het geheel. Wel ondervonden we iets wat we in Nederland al jaren nauwelijks meer kennen: insecten die geplet worden tegen de ruiten. Wel sneu voor die dieren die net een zware winter hebben doorstaan en uiteindelijk net voor de zomer op deze manier sneuvelen, maar je doet er niets aan. Het zicht werd langzaam iets minder en de ruitenwissers en vloeistof konden het niet oplossen. Hier moeten we morgenvroeg nog maar iets op vinden, een schone ruit rijdt toch fijner en veiliger. Verder was het zoals eerder vermeld een prima rit en tegen het einde van de middag kwamen we aan in Fredericton.

Deze stad is maar twee keer de omvang van ons dorp Waddinxveen, maar wel de hoofdstad van het district New Brunswick. Het heeft een regionale functie en dat zag je wel af aan de nog relatief flinke verkeersdrukte. Meerdere wegen komen hier samen en dat betekent letterlijk dat men hier niet om deze stad heen kan. Ons hotel lag in het centrum, aan de oevers van de St John rivier. Na het inchecken was er nog tijd genoeg om even rond te lopen. Het historische deel van de stad is klein. Wel een aantal mooie plekken, maar helaas veel leegstand en daarmee ontbreekt wat sfeer. Langs het water wel een mooi fiets- en wandelpad, dat is recent aangepakt. Naast het historische deel wat hoogbouw en juist daar waren verspreid wat horeca en winkels te vinden, waar de bewoners zich in het nu heerlijke zonnetje tegoed deden aan een hapje en drankje. Ook wij vonden nog een prima restaurant. Na een goede hap en een ommetje weer terug naar het hotel om weer plannen te maken voor morgen.

Voordat je naar een volgende bestemming gaat, is het altijd een kwestie van inlezen wat je kan verwachten en wat er tr doen is. Over Rivière-du-Loup wordt aangegeven dat het een levendige stad aan de St. Lawrence-rivier in het district Quebec is, bekend om de schitterende zonsondergangen, walvis spotten, historische eilanden (zoals Île aux Lièvres) en het Parc des Chutes met zijn waterval. Met zo'n 20.000 inwoners is de plaats flink kleiner dan dat we eerder hebben gehad. Ons hotel blijkt te zijn gelegen aan de rand van de stad, vlakbij de snelweg. Een bezoekje aan het centrum zou dan met de auto moeten, want zo aan de buitenrand van een stadje doet men niet aan stoepen en wandelpaden. De waterval (die ook niet heel spectaculair lijkt) ging vast van het lijstje, net als de spectaculaire zonsondergang (want matig weer). Dat walvis spotten dat kon voor ons wel op het lijstje, zeker ook omdat er tevens beluga's zouden kunnen worden gespot. Een boottocht hiervoor (en naar de eilanden) was echter dan weer niet haalbaar, want we zijn er maar één nacht en er worden zo vroeg in het seizoen ook nog geen passende excursies aangeboden. Het plan werd dus als volgt: langs de oevers van de rivier wandelen en dan proberen walvissen en beluga's te spotten. Dit paste ook precies bij het voorspelde weer, want het zou in de middag juist een paar uurtjes droog worden.

Maar eerst nog maar even terug naar het begin van de dag. Nadat de wekker in ons hotel in Québec ging, leerde een blik naar buiten dat het flink regende. Wel fijn dat we dergelijke regen pas op dag 13 van onze trip hadden, we hadden dus nog geboft. Een ontbijtje buiten de deur zagen we nu in ieder geval niet zitten, gelukkig bood het hotel ook een bescheiden ochtendhap aan. Na het eten nog even de tassen pakken en eenmaal terug bij de receptie was de auto al netjes voorgereden. Wat een service, ik hou ervan. Vertrek was na de spits, dus we waren rap de stad uit. We moesten de heel brede rivier nog over, daarvoor was ten opzichte van de bestemming wel een omweg nodig. Na 20 kilometer rijden konden we aan de overkant van het water de stad Québec weer zien liggen. Van daar was het nog zo'n 175 kilometer parallel aan de rivier. De slechte wegen, waar nu water in de putten en geulen in het wegdek stond, zorgden voor flink wat spray bij inhalende wagens (en vooral vrachtwagens). We hadden geen haast, we reden dus op het gemak in deze omstandigheden. Ook dan kom je gewoon op je bestemming. 

Eind van de ochtend werd het nagenoeg droog, dus we besloten direct door te rijden naar de veerhaven net buiten Rivière-du-Loup. Dit ligt op een schiereiland en biedt de mogelijkheid rond te wandelen. Eerst langs de ene kust, toen naar de andere. Onderweg nog een kleine lunch voor nieuwe energie, verder was het een leuk loopje. Een eekhoorn liet zich uitgebreid zien, het water toonde niet heel veel leven. Hier en daar een vogel, maar geen uit het water springende walvissen of beluga's. Eenmaal terug bij de haven liepen we nog even naar de uiterste punt. Daar hadden we wel de mazzel dat we een zeehond spotten, die af en toe met zijn koppie boven water kwam. Verder hadden we niet de mazzel voor wat betreft de zwemmende giganten, mogelijk komt dat later deze reis nog wel. Voor nu hadden we het hier wel gehad, ook omdat het flink begon te waaien en er weer donkere wolken onze kant op kwamen.

Het liep inmiddels richting drie uur, dus tijd om richting hotel te gaan. Maar eerst dan nog wel even wat boodschappen inslaan bij de Walmart. Dat leverde toch wel verwachtingen op, want er zijn hele internetpagina's vol met de meest bijzondere bezoekers van deze keten. Ik was dus helemaal klaar voor de ultieme pauperbelevenis. Ik zal het maar verklappen, het viel toch tegen. Een caissière die leek op Sybilla Zwamdrift uit de Harry Potter-reeks en de verbazing over het feit dat je er een scootmobielwinkelwagentje kan ritselen, verder geen bijzonderheden. Misschien zijn de typische Walmart-types toch vooral in de Verenigde Staten te vinden. Het goede nieuws: we hadden boodschappen. Niet meer afhankelijk van horeca onderweg, maar gewoon lekker fruit en dergelijke zelf bij ons en te pakken wanneer we maar willen. Ook een koeltas erbij geregeld, dan blijft het ook allemaal goed. We zijn voorlopig dus goed voorzien.

Eenmaal in het hotel bleek er een zwembad te zijn en ook een restaurant dat er prima uitzag. Dat maakte het plan simpel: eerst lekker zwemmen en in de avond gewoon in het restaurant in het hotel eten. Hoeven we lekker de deur niet meer uit in de regen. Het zwembad bleek helemaal prima. Handdoekje van het hotel en ruimte om wat (korte) baantjes te trekken. Het eten in het restaurant was ook prima, maar wel de nodige herrie. Er bleek een belangrijke ijshockeywedstrijd te zijn die door veel gasten werd bekeken. Gelukkig zaten wij op een plek zonder tv's, dus ook met minder kabaal om ons heen. Wat een soort brugdag leek te worden, werd al met al een prima dag. Morgen weer verder.

Vandaag een verslag over de afgelopen twee dagen, vooral omdat ze in het teken stonden van één stad: Québec. De eerste dag betrof het (op een korte excursie in Ottawa in de ochtend na) de lange rit naar deze stad toe en de eerste avond ter plaatse, de tweede dag hadden we een hele dag om het historische centrum te voet te verkennen. Alvast een waarschuwing dat het een hele flinke kuitenbijter was, het is bijna meer trappenlopen en klimmen en dalen dan dat je vlak loopt. Hebben we in ieder geval onze 'legday' maar weer gehad. Maar laten we beginnen bij de eerste ochtend. Vooraf hadden we al (gratis) tickets geregeld voor een rondleiding in de vroege ochtend door de House of Commons (parlement) in Parliament Hill, zodat we daarna op tijd in de auto konden stappen voor een lange rit. De rondleiding boekt iedereen vooral vanwege het prachtige oude gebouw met mooie zalen en een heel mooie bibliotheek. Maar gisteren waren we er al achter gekomen dat het centrale gebouw helemaal in de steigers stond. Het parlement is dan ook tijdelijk verhuisd naar het westelijke blok. Dat betekende kort gezegd een minder mooie zaal en helemaal geen bibliotheek. De rondleiding bleek ook nog eens precies samen te vallen met de start van een bijeenkomst van het parlement. Een hoop gestress bij de beveiliging en dus alleen maar een glimp van de publieke tribunes, maar weinig idee over de parlementszaal zelf (die dan ook nog eens een tijdelijke vervanger is). Weinig verheffend dus, ik zou de tour tot 2032 gewoon afraden als je niet of minder geïnteresseerd bent in de Canadese parlementaire geschiedenis.

De hiervoor beschreven kleine teleurstelling had wel een voordeel: we vertrokken nu na de spits richting Québec, dus we waren binnen een mum van tijd weg uit Ottawa en ook onderweg was het heel lang niet druk op de weg. Wel zo fijn, want we hadden zo'n 470 kilometer af te leggen. We waren er al achter gekomen dat dat voor Canadezen een niet al te lang ritje is (gewoon doorkarren maar), maar voor ons Hollanders is het echt een flink eind. Met afstand de langste rit van deze reis, we kunnen hem maar achter de rug hebben. Gelukkig allebei een rijbewijs, dus we kunnen af en toe wisselen. Omdat het zo rustig was op de weg, bedachten we dat we gelijk zouden doorrijden tot voorbij Montreal, dan zou een eventuele spits daar worden vermeden. Uiteraard was het daar in de omgeving wat drukker op de weg, maar op een klein navigatiefoutje na zaten we rap op de weg naar Québec. Toen de auto begon te piepen over dorst (straks in het ongerepte gebied gaan we de tankinhoud uiteraard wel beter in de gaten houden en laten we het niet teruglopen tot nog 80 kilometer te gaan), waren we het met hem eens. Tijd voor een lunch en een tankbeurt. Opvallend trouwens dat ondanks dat de lunchplek en tankstation stonden aangegeven langs de snelweg, we toch naar een dorp 7 kilometer van de snelweg af moesten rijden. Voordeel was wel dat de benzine een stuk goedkoper was, het broodje smaakte er niet minder om.

Het tweede deel van de rit ging tot 10 kilometer van Québec ook voorspoedig, al mag best wel wat worden opgemerkt over de staat van de Canadese snelwegen. We hadden eerder al een paar keer wat gaten in de weg en wat hobbels, maar inmiddels gaat het soms nergens meer over. In Nederland zouden sommige wegen dan gewoon afgesloten zijn of een beperking kennen tot 30 kilometer per uur, maar hier is het gewoon een kwestie van stuur goed vasthouden en bidden maar. Het is dus altijd een kwestie van extra goed opletten als bestuurder. Maar ook op slechte wegen kom je steeds dichter bij je bestemming en dat geldt ook als je in de middagspits van Quebéc terechtkomt. Op de snelwegen rond de stad viel het eigenlijk nog mee, maar in de stad werd het een ander verhaal. Over de laatste 10 kilometer hebben we toch zeker drie kwartier gedaan. Rond een uur of vijf kwamen we aan bij het hotel. Binnen de vestingsmuren van de stad, dus echt op een prachtige plek. Vanuit hier zouden we alles makkelijk kunnen gaan verkennen. Parkeren was snel geregeld, het personeel zou de auto wel netjes wegzetten op het achterterrein. Wel zo fijn dat dit kon, want verder is het historische centrum erg autoluw. Inchecken was zo geregeld bij de meest enthousiaste receptiemedewerker die ik in jaren heb gezien, op deze manier wil je graag in een hotel verblijven. Even alle spullen naar de kamer en we konden toch nog even een korte wandeling doen en daarna een hapje gaan eten. In de ochtend hadden we niet verwacht dat we toch nog zo keurig op tijd zouden aankomen.

Québec, hoofdstad van Frans Noord-Amerika, wieg van Nieuw-Frankrijk, Bastion van de Franse cultuur en meest romantische stad van Canada. Leuke bijnamen, maar laten wij daar zelf maar een oordeel over geven. Tijd om op ontdekking te gaan dus. Grootste blikvanger van Québec is Château Frontenac, dat hoog boven de oude stad uittorent. Het is een hotelkasteel met maar liefst 601 kamers, die moesten we dus wel snel kunnen spotten. We hadden er welgeteld 1 seconde voor nodig, hij stond schuin voor ons hotel aan de andere kant van een parkje. Een blik naar rechts door een straatje was voldoende om ook de Citadel te spotten, waarmee we de nummer 2 bezienswaardigheid van de stad ook al gevonden hadden. Nu hadden we ook gelezen dat je vanaf de Citadel het mooiste uitzicht hebt over de stad en de St Laurent rivier. Eerst dus maar die kant op. Wel even wat klimmen, maar het uitzicht was het waard. Helaas vandaag wel bewolkt (en ook al wat later op de dag, dus minder licht), dus dan morgen maar terug voor de goede foto's. Verder over de wal rond de Citadel, met uiteindelijk een weg naar één van de poorten door de vestingswal. Vanaf hier wat rondgelopen op zoek naar een restaurantje, we kregen best trek. Veel restaurants zijn gericht op hamburgers en steaks en dat was nu juist iets wat ons zo langzamerhand de neus uitkomt. Uiteindelijk vonden we een sfeervol restaurantje waar we ook lekker een pastaatje konden bestellen. Het bleek een eettentje met een bonte inrichting en bijpassend personeel. Best gezellig dus eigenlijk en het eten was gewoon prima. Tijdens het eten trokken we al een eerste conclusie over de (oude) stad: mooi, compact, sfeervol en niet te druk. Dat laatste houdt dan vooral verband met de autoluwte, dat scheelt een hoop. We hadden in ieder geval zin om op de tweede dag de stad verder te gaan bewonderen.

Als je in een land komt waar je nog niet eerder bent geweest, probeer je natuurlijk ook even langs de hoofdstad van dat land te gaan. En in het geval van Canada is dat Ottawa. Met zo’n 900.000 inwoners zeker niet de grootste of economisch meest belangrijke stad van het land, maar de keuze voor Ottawa was een soort van bijna typisch Nederlands ‘polderen’.  De keuze voor deze stad als hoofdstad in 1857 was een compromis, omdat andere kandidaten zoals Montréal en Toronto te uitgesproken een Franse of Engelse traditie uitstraalden. Bovendien lag de stad verder van de grens met de Verenigde Staten, wat als een (militair) voordeel werd beschouwd.

Vandaag dus Ottawa, maar voor een bezoek aan deze stad moesten we nog wel eerst met onze huurauto vanuit Kingston ernaartoe rijden. Volgens de routeplanner een rit van ongeveer twee uur en een kwartier. Om deze rijtijd niet al te veel te verlengen, hadden we wel bedacht om pas na de ochtendspits te gaan rijden. Eerst dus op het gemak opstaan en ontbijten, daarna pas inladen en op weg. Onze strategie leek in ieder geval te werken, want zonder vertraging kwamen we aan in Ottawa. Ook het verkeer in de stad viel mee, alleen het laatste stukje middenin het centrum werd wat drukker. We dachten gelijk op zoek te kunnen naar de parkeerplaats van het hotel, maar dat bleek geen goed idee. Dan dus maar gewoon direct voor de deur van het hotel, van daaruit werden we (na het inchecken) naar de parkeergarage ergens in een smal steegje begeleid. Weer wat geleerd: gewoon steeds eerst de auto recht voor de deur van een hotel dumpen, dan krijg je vanzelf wel instructies over hoe verder. Uiteindelijk waren we aan het eind van de ochtend in het centrum van Ottawa en al klaar om de stad te gaan verkennen, dat viel niets tegen.

Behalve familie in New York hebben we ook familie in Ottawa, leuk om die ook weer een keer te zien. Vanwege de gezondheid hadden we voor de vakantie nog niets gepland, maar zo aan het begin van de trip toch nog even contact gehad. Toen bleek dat een lunch prima tot de mogelijkheden behoorde, er werd afgesproken in een restaurant in Commissioners Park. Een stuk buiten het centrum, maar omdat er nog tijd genoeg was hadden we het idee om die paar kilometer wel te gaan lopen (openbaar vervoer was toch ook niet veel sneller of makkelijker). Gelijk een mooie gelegenheid om wat van de stad te gaan zien. Gelukkig was het ondertussen wel droog geworden, maar voor de zekerheid toch maar een regenjas en paraplu mee.

Wie kent de beroemde 1000 Islands dressing niet? Mayonaise, ketchup en een scheut augurkenvocht zorgen voor een volle, frisse smaak met een subtiele zoetheid en een pittige kick van sambal oelek. Hoe de dressing aan de naam komt? Het zal niet verbazen, maar door de plek waar de dressing is bedacht (door de chef van het Waldorf Astoria Hotel), namelijk 1000 Islands. Deze archipel ligt in de Sint Lawrencerivier, die ontspringt bij het Ontoriameer en die uiteindelijk uitmondt in de Atlantische Oceaan. En voor iedereen die denkt dat het aantal van 1000 een overdrijving van zaken is, die heeft het mis. Toen de Fransen in de zeventiende eeuw probeerden in te schatten hoeveel eilanden er waren, zijn ze ergens gestopt met tellen en hebben ze er 1000 van gemaakt. Dat stond in die tijd voor 'oneindig'. Hoeveel zijn het er dan? Er worden er 1.684 geteld, waarvan er eentje kunstmatig is aangelegd. Hierbij wel een kanttekening: een eiland wordt pas geteld als het minimaal 6 vierkante meter grond heeft (dus anders dan rotsen) én er minimaal twee bomen op groeien. Als alle rotsformaties en dergelijke ook nog worden meegerekend, dan komen er nog zo'n 3.000 eilanden bij. Hoe dan ook zijn er dus ruim meer dan '1000 Islands'.

Bovenstaande weetjes hebben we vandaag geleerd tijdens een rondvaart door het gebied. Maar voor het zover was, moest er eerst nog flink gereisd worden. Vanaf de Niagara watervallen was het toch ruim vierhonderd kilometer naar Gananoque, vanwaar de boot vertrok. Gelukkig was het zondag, dat scheelt toch wel heel wat verkeer. Zeker in de vroege ochtend konden we goed doorrijden en eenmaal Toronto voorbij werd het ook weer rustiger. Dat ging dus een stuk beter dan een dag ervoor. Met een pauze onderweg waren we nog steeds pas iets na half twee op de plaats van bestemming, maar dat gaf nog steeds genoeg tijd om even te lunchen voor vertrek. Om drie uur vertrok de boot, dat met een lengte van 30 meter, een breedte van 9 meter en twee verdiepingen en een zonnedek toch best aan de maat was. Het was niet al te druk, dus genoeg ruimte om een goed plekje te vinden en af en toe te verkassen. Op het bovendek was het namelijk flink winderig, dus af en toe beneden opwarmen was niet verkeerd.

De vaartocht duurde drie uur en bracht ons langs heel veel eilanden, zowel aan de Canadese als Amerikaanse kant. Veel eilanden zijn bewoond, soms zijn er tientallen woningen en soms past er net een soort tuinhuisje op. Er zijn eilanden met simpele huizen, maar er is ook 'millionaire's row', waar gigantische paleizen staan. Toppunt van dit deel van het gebied is Heart Island, waarop het potsierlijke Boldt Castle staat. En dan zijn we bijna weer rond voor wat betreft de dressing, want dit optrekje is gebouwd in opdracht van de eigenaar van het Waldorf Astoria Hotel en hier is dus die dressing bedacht. Hoe dan ook, 1000 Islands is een erg leuke stop tussen Toronto en Ottawa.

Na de boottocht moesten we nog een stukje terugrijden naar Kingston, onze overnachtingsplaats. Een Marriott-hotel aan de kades van de rivier en aan de rand van het neer, we mogen niet klagen. Het bleek nog niet makkelijk een prima restaurantje te vinden, veel was gesloten vanwege laagseizoen, was afgeladen vol of zag er snackbar uit. Uiteindelijk maar ergens een simpele hap geregeld, we vonden het op dat moment wel prima. Verder nog een beetje rondgekeken in het centrum, maar zo in de avond was er weinig te beleven. Dan maar terug naar het hotel en lekker op de bank in onze luxe suite (geen idee of dit zo was bedacht, maar we vonden het helemaal fijn).

Tweede bestemming van het Canadadeel van de reis: de Niagara-watervallen. En hiermee gelijk ook de eerste kilometers om zelf te gaan rijden. Tijd dus om de huurauto op te gaan halen. Helaas niet vlakbij, maar op de luchthaven van Toronto. Na een vlakbij het hotel gehaald ontbijt nog even de tassen inpakken en op pad. Geen taxi dit keer (toch wel prijzig om dit iedere keer te doen), maar met het openbaar vervoer. Eerst een stuk met 's werelds traagste tram naar Union Station, daarna met de trein naar de luchthaven. In een parkeergarage op de luchthaven kon vervolgens de autoverhuur worden gevonden. Na al het papierwerk konden we in onze huurauto op pad. Nadeel: in de garage geen bereik en eenmaal buiten moesten qua route gelijk flink wat keuzes worden gemaakt. Alles op de gok dus maar en toen we eenmaal bereik hadden, bleken de keuzes niet al te verkeerd. We waren op pad.

Aan een nieuwe auto wil je even op je gemak wennen. In het verkeer rond Toronto krijg je die tijd niet, dus het was gelijk aan de bak. Gelukkig was het een automaat, geen stress over het schakelen dus. Wel stress over de belachelijke files, we hadden het op een zaterdag wat minder druk gehoopt. We hobbelden van de ene naar de andere file, pas de laatste dertig kilometer konden we vrij doorrijden. Hopelijk is dit niet de norm voor de hele vakantie, we hadden er nu al genoeg van. Later dan verwacht dus de aankomst in Niagara, gelukkig reden we in 1 keer goed en vonden we ook direct de parkeerplaats. Parkeren voor de deur, helemaal prima.

Onze kamer in het hotel was gereed, dus we konden gelijk inchecken en naar boven. Snel de spullen droppen en gauw naar hetgeen waarvoor we kwamen: de watervallen. Direct voor de ingang van het hotel kon je het water al naar beneden horen donderen en nog geen minuut later zagen we de eerste waterval al in de verte. Hotel op een perfecte plek dus! Nog even snel een broodje voordat we het allerlaatste stukje naar de waterval liepen, we waren echt toe aan een late lunch. Daarna camera's in de aanslag en gaan. Wat een natuurgeweld, gaaf om te zien! Twee verschillende watervallen (ze zeggen drie, maar twee zijn zo dicht bij elkaar dat wij ze gewoon als één zien), die uit één rivier komen en ook weer in dezelfde rivier uitkomen. Lopend op de boulevard langs de rivier wordt je snel nat van de nevel van de watervallen, dat werd dus vaak de lens poetsen. De watervallen zijn behalve vanaf de boulevard op veel andere manieren te zien (vanuit een boot, vanaf platforms beneden, vanaf een luchtballon, vanuit een helikopter, enzovoorts), maar wij kozen als extraatje voor wat anders: vanaf een toren. Tickets voor een dag- en nachtbezoek, dus behalve bij licht konden we ook in het donker vanaf meer dan 200 meter hoogte genieten van het uitzicht. In de avond worden de watervallen in kleurrijk licht gezet, dat was het terugkomen na het diner wel waard.

Vandaag nog een volle dag in Toronto, dus nog een kans om meer te zien van de stad. Gisteren deden we dat door er dwars doorheen te lopen, maar soms zie je dingen beter door er van een afstandje naar te kijken. En dat is iets wat met Toronto perfect mogelijk is. In het Ontariomeer liggen uitgerekend vlak voor de stad een aantal eilanden, heel toepasselijk de Toronto Islands genoemd. De eilanden zijn vooral bedoeld voor de mensen om de drukke stad te ontvluchten en daar te recreëren. Er staan vakantiehuisjes, er zijn strandjes, je kunt er wandelen en fietsen, noem maar op. Voor de toeristen heeft het dus een bijkomend voordeel dat je er de mooiste uitzichten hebt op het centrum van de stad. Ons plan vandaag was dus ook om de dag te beginnen met een overtocht, zeker omdat er een stralend blauwe lucht werd voorspeld in de ochtend. Eerst met de tram naar de bootterminal en daarna met de veerpont naar de eilanden. Er gaan drie verschillende ponten naar drie verschillende plekken op de eilanden, wij kozen om gewoon voor de eerste de beste te gaan. Binnen vijf minuten zetten we dus al koers naar de overkant, zo ongeveer naar het meest noordelijke puntje. Helaas wel vergezeld van een complete kolonie muggen, het was er schijnbaar de tijd van het jaar voor. Wij hadden er in ieder geval geen rekening mee gehouden, de muggenspray lag nog in het hotel. 

Eenmaal aangekomen heerste er bijna een serene rust. Het was duidelijk nog niet het drukke seizoen en de ochtenden zijn altijd wat stiller. Ook zijn er nagenoeg geen auto's, volgens mij rijden die er alleen met toestemming. Wij vonden het prima en hebben heerlijk gewandeld. Af en toe stoppen bij een mooi uitzichtpunt, soms een strandje en dan weer lekker door. De vogels lieten duidelijk blijken blij te zijn met het voorjaar en we zagen zelfs een slangetje die weer actiever aan het worden was. Veel horeca en verhuurbedrijven van van alles en nog wat waren nog gesloten, het was echt lekker stil. We liepen van eiland naar eiland (overal waren bruggetjes) en kwamen zo bij het centrale deel uit. Hier werd het aan het einde van de ochtend iets drukker, maar het mocht niet echt naam hebben. Nog even een stuk verder naar de vuurtoren en daarna hadden we het wel gezien. Met een maar deels gevulde veerboot vaarden we terug naar de stad. Na aankomst een uitgebreide lunch bij de haven, zodat we in de avond konden volstaan met een wat kleinere hap.

De rest van de middag nog wat rondgelopen door het centrum. We kwamen langs het Rogers Centre, waar het al een drukte van jewelste was vanwege de honkbalwedstrijd die die avond zou worden gespeeld. Langs de voet van de CN Tower liepen we verder richting het Financial District met wolkenkrabber na wolkenkrabber. Uiteindelijk eindigden we bij Sankofa Square, de Toronto-versie van het welbekende Times Square in New York. We hadden nu wel genoeg gezien (en de energie was wel weer op), dus we gingen terug naar het hotel om even te relaxen. Gezien de ligging in Chinatown kwamen we voor het diner toch uit bij een Aziatisch restaurant. Eten met stokjes blijft voor mij nog altijd een beproeving, maar het is zeker gelukt. Van het voornemen om wat kleins te eten kwam uiteraard niets terecht, kleine porties bestaan hier niet. Wel erg goed gegeten, dus tevreden gingen we weer terug naar het hotel.

Tijd om afscheid te nemen van de familie en door te reizen naar onze volgende bestemming: Toronto in Canada. Deze miljoenenstad ligt niet ver over de grens met de Verenigde Staten en is het begin van een trip in (vooral) noordelijke richting naar Nova Scotia. In ongeveer tweeënhalve week hopen we veel van dit land te zien. Maar eerst New York nog verlaten en dit keer deden we dat via een andere luchthaven: La Guardia. Vanaf hier geen vluchten naar Europa, maar Canada geen probleem. Bijkomend voordeel was dat de luchthaven bij Astoria ligt, dus met een taxi waren we binnen een kwartier op het vliegveld. Alles mooi opgeknapt en razendsnel de bagage gedropt en door de controle. Hier geen douane, dat wordt dan wel in Canada geregeld. Misschien voortaan maar standaard met een overstap in Canada of een andere stad in de VS naar La Guardia, wij zien de voordelen wel. 

In anderhalf uur vlogen we naar Toronto. Even wat turbulentie, maar verder een prima vlucht. Over het gigantische Ontariomeer en uiteindelijk konden we in de verte Toronto zien. Eerst de Toronto Islands en snel daarna de stad zelf. Meest opvallend vanuit de lucht is het enorme Rogers Centre, een stadion met een heel lichtgekleurd uitschuifbaar dak. Vlak daarnaast kon ook de CN Tower niet worden gemist, met meer dan 500 meter een van de hoogste bouwwerken ter wereld. Na de eerste blik op de stad nog wat bochten en uiteraard een verder daling en voor we het wisten werd het vliegtuig veilig terug op aarde gezet. De luchthaven lag ruim buiten de stad, dus we moesten nog even terugreizen. Voor het gemak hadden we een taxi geregeld, die ons in een half uurtje naar ons hotel in het centrum bracht. Onderweg konden we gelijk de gebouwen bewonderen die we eerder al van boven hadden gezien.

Aankomst in het hotel was ruim voor check-in tijd, maar gelukkig kon de bagage wel in depot. Daarmee hadden we de handen vrij om gelijk het centrum in te gaan en even te lunchen. Via zowel het nieuwe en oude stadhuis, langs een winkelcentrum, door Old Toronto en uiteindelijk naar Union Station. Konden we daar gelijk weer een tram pakken terug naar ons hotel. Eenmaal daar was het laat genoeg om in te checken. Even lekker luieren en vervolgens op zoek naar een eettentje. Voordeel van dit hotel was dat het in Chinatown en dicht bij Kensington Market en Little Italy ligt. Genoeg eettentjes dus, al duurde het even voor we een plek hadden waar je ook leuk kunt zitten. Het werd een plek waar het concept was waar je eten en drinken kunt combineren met het spelen van gezelschapsspelletjes. Ze hadden hele kasten vol, dus keuze zat. Wij hielden het voor vandaag gewoon bij eten, al was het wel erg leuk om al die groepen mensen met de grootste lol bezig te zien. Erg leuk concept dus. Na het eten nog een loopje terug naar het hotel, altijd fijn als je net goed hebt getafeld. Onderweg nog wat restaurantjes gespot waar we morgen zouden kunnen eten, dus dat komt wel goed. Morgen nog een volle dag in Toronto, als het goed is met mooi weer. Dat moet dus wel een prima dag worden.